Zoeken
  • Marjolijn van Dieren

Smokey

Een getraumatiseerd paard,

kan dat?


Van mijn dierenarts hoorde ik dat een 14 jarige quarterhorse genaamd Smokey een nieuwe plek zocht om te wonen. Ze vertelde dat Smokey een coachpaard geweest was in Frankrijk en dat hij problemen heeft met een zadel. Ze vertelde verder dat hij gezond is en er geen fysieke oorzaak was voor het probleem met het zadel.

Een van mijn paarden had ik in laten slapen een half jaar daarvoor, er was een plek vrij voor een ander paard. Smokey was welkom.



Naast het coachen vind ik het belangrijk om mijn paarden beweging te kunnen geven zodat ze sterk blijven. Daarbij vind ik het heerlijk om te kunnen rijden. Het probleem met het zadel nam ik voor lief. Daar kwam wel een oplossing voor.

Samen met onze twee kinderen ben ik gaan kijken. Smokey stond een beetje achteraan in een kudde tussen andere quarterhorses. Op het moment dat we dichterbij kwamen, liep hij naar de bakrand toe en maakte contact met onze dochter van vier jaar. Op dat moment wist ik dat het klopte. Zoiets voel je. Ik had de afspraak gemaakt met de vorige eigenaar dat Smokey een aantal weken later gebracht zou worden. Zijn vorige eigenaar had het beste met Smokey voor en heeft hem twee jaar met liefde gehouden. In deze tijd werd hij niet bereden.

Een aantal weken later kwam Smokey. Hij werd al snel geaccepteerd in de kudde en zonder al te veel verwondingen had hij zijn plekje binnen de kudde weten te bemachtigen.



Na twee weken wennen in de kudde ging ik maar eens kijken wat het probleem met het zadel was. Samen met Jasper zette ik hem bij de poetsplaats. Jasper was erbij als steun paard om Smokey rust te geven. Hierbij maak ik gebruik van de rust en de ervaring die Jasper heeft. Dit werkt door bij Smokey.



Op het moment dat ik Smokey ging poetsen straalden zijn ogen paniek uit. Hij verhardde zichzelf als het ware. Hij kroop dicht tegen Jasper aan. Toen ik met het zadel aan kwam triggerde dit iets bij hem…het leek alsof hij uit zijn lichaam vertrok. Ik deed het zadel op in alle rust. Hij liet zich direct vallen op de grond met ogen die doodsangst uitstraalden. Ik wist ook, dat als ik dit paard zou moeten helpen, hij hier doorheen moest. Met rust, vertrouwen en liefde. De zoektocht was begonnen naar de juiste manier om Smokey te helpen. Zelf rijd ik al 26 jaar paard en heb verscheidene paarden zadelmak gemaakt en ingereden. Ook heb ik ‘probleem’ paarden beter gemaakt. Toch wist ik dat de aanpak bij Smokey anders was. Omdat het zo diep zat bij hem.

Na een aantal dagen oefenen kreeg ik het zadel op hem. De singel (de band om zijn buik om het zadel op zijn plek te houden), zat erg los. Hier gebruikte ik voer bij en snoepjes. Jasper was al die tijd in zijn buurt. Ik reed op Jasper en nam Smokey mee als handpaard (een paard die je meevoert aan een halster met touw). Op een gegeven moment ging het zadel schuiven bij Smokey omdat ik de singel niet strak genoeg dicht kreeg. Als ik dat deed liet hij zich vallen op de grond en dat wou ik voorkomen. Onderweg snoerde ik voorzichtig beetje bij beetje de singel aan. Het was belangrijk dat hij in beweging bleef. Hij moest vooruit lopen. Als hij stil kwam te staan, kon hij weer in z’n trauma komen. En dan was hij niet meer te bereiken. Tijdens deze rit begon Smokey op een gegeven moment vreselijk te bokken. Het zadel belandde onder zijn buik. Hij viel neer en het leek alsof hij dood was. Hij zat vol in zijn trauma. Je kan dan vechten, vluchten of bevriezen. 

In het boek “De Tijger Ontwaakt” staat beschreven dat een paard als hij opgejaagd wordt door een roofdier voor dood op de grond kan liggen. Hij kan dan alles in zijn lijf stop zetten. Zodat hij niet meer interessant was voor het roofdier. Dit was het ook het geval bij Smokey. Hij bevroor en lag op de grond, hij was hard en koud en ik kon hem op geen mogelijkheid bereiken. Zijn ogen waren weggedraaid en ik zag het oogwit. Ik was allang van Jasper afgesprongen en stond erbij. Omhoog trekken lukte ook niet. Trekken aan een dood paard heeft geen zin heb ik geleerd. Ik keek in mijn ooghoek naar Jasper en hij was gewoon gras aan het eten!!! Ik dacht; "dan moet ik me ook niet zo druk maken”. Op het moment dat Smokey ‘wakker’ werd, sprong hij met grote paniek ogen in de lucht om vervolgens weer op de grond neer te storten. Nu duurde het iets korter. Hij schudde met zijn hoofd, de paniek was uit zijn ogen. Ik singelde hem weer aan en we gingen weer verder. Dit was best een belevenis, ik dacht dat ik veel gezien had bij paarden, maar dit kende ik niet…toen ik thuis kwam was het tijd voor een volgend plan.

Naast Smokey meenemen als handpaard (waarbij hij zo af en toe bijna op mij sprong uit angst, toen ik op Jasper reed) ben ik begonnen om hem tussen de paarden op te gaan zadelen. Een kruiwagen vol voer werd meegesleept. Mijn buurvrouw Annemieke werd ingeschakeld om te helpen. "Als hij aan het eten is, dan doen we het zadel erop"…zo gezegd zo gedaan. Inmiddels was ik overgeschakeld naar een ander zadel; in plaats van een Argentijns gaucho zadel, naar een dressuur zadel met een singel van elastiek. Dan kan hij wat makkelijker in-en uitademen. Op het moment dat ik met hem bezig was borrelde zijn buik en werden zijn ogen glaziger en kon ik hem moeilijk bereiken. Het leek alsof hij in een ‘bubbel’ zat. Zijn eigen wereld, waar het ogenschijnlijk veilig is. Hij kon de veiligheid niet bij zichzelf vandaan halen. Want het was niet veilig. Mijn doel was om dit paard te helpen. Als hij hier niet aan geholpen zou worden, zou hij nooit optimaal kunnen presteren bij het coachen. Maar vooral voor zijn eigen welzijn. Alles gebeurde met liefde en geduld. 



We ontdekten dat Smokey bekend was met Natural Horsemanship. Dat zijn oefeningen die je naast je paard kan doen, zonder hem te berijden. Hier reageerde hij goed op. Annemieke was hier ook bekend mee. Annemieke is hier in alle rust mee begonnen in de wei. Zodra Smokey enigszins uit zijn ‘bubbel’ was, stapte ik op hem. Dat was best spannend, omdat ik niet wist wat ik kon verwachten. Annemieke bleef naast hem lopen en nam hem mee. Het enige wat ik kon en mocht doen was zitten. Ademhalen kon net. Ik kon mijn benen niet tegen zijn buik aanleggen omdat ik aanvoelde dat hij dit niet aan kon, hij stond strak van de spanning. De eerste vier weken deden we dit bijna dagelijks met hem. We waren een half uur tot een uur met hem bezig. We zorgden er altijd voor dat we positief eindigden. Want dit slaan paarden op. Op een gegeven moment kon ik hem in stap zelf rijden. Op het moment dat ik voor het eerst mijn hand achter het zadel legde om hem te aaien, ging er een schok door hem heen. Het leek alsof hij geraakt werd door een lichtflits. Zelfs ik werd wit voor mijn ogen. Hij ging snel ademen, bleef stil staan en trilde aan alle kanten. Annemieke kwam erbij en we zijn rustig gaan ademhalen. Vervolgens liep Annemieke met hem mee zodat hij haar kon volgen. Op een gegeven moment mocht ik hem overal aanraken. Dat was weer een overwinning. 

Toen kwam het moment dat ik ging draven. Op het moment dat ik met mijn been tegen zijn buik kwam, ging hij naar achter of hij bleef staan. Dat werkte dus niet. Ik kon niets. Wederom moest ik creatief zijn. Annemieke op Jasper en ik erachter aan. Ook maar gelijk naar buiten toe, de natuur in. Een plek waar hij veel indrukken om zich heen heeft en op een natuurlijke manier kan bewegen. In een bak of in de wei werd hij teveel getriggerd door zijn verleden. Dan bewoog hij gewoon niet meer. Ook niet als Jasper erbij was.

Met snoepjes werd het zadel weer opgedaan en lopend door de straat werd er langzamerhand aangesingeld. Aan het einde van de straat stond een bankje en daar kon ik wederom met snoepjes voor Smokey opstappen. Dan was het moment voor mij, wat gaat hij doen? En kon ik mee als passagier. Ik mocht niets doen. Hij was volledig opgeblazen en ik mocht alleen maar zitten. En eigenlijk dat niet eens. Maar ik reed buiten! Wat een overwinning. Stapje voor stapje kwamen we dichterbij.

Samen met Annemieke en Jasper maakten we de eerste kilometers. Voor het eerst draven deden we in het bos. Dat mondde uit in een rodeo. Annemieke mocht niet stoppen, want anders leerde hij…bokken is stoppen…verkeerd aangeleerd gedrag. Nat van het zweet en vol spanning reden we door het bos. Uiteindelijk ontspande hij een beetje en konden we terug. Doodmoe van de spanning stond hij bij de trailer. Lege ogen. Dat raakt je enorm. Wat doen mensen dieren toch aan? Het enige wat ik voor ogen hield is het plezier wat we zouden gaan maken samen.

Maar ik was ook kwaad op de onkunde van mensen om paarden op een manier te behandelen zodat ze zo zwaar getraumatiseerd raakten. Ik heb getwijfeld om te zoeken naar antwoorden bij vorige eigenaren. Maar wat heeft Smokey er aan? Positiviteit, liefde en vertrouwen, dat zou hem verder brengen. Door hem voldoende rust te geven tussendoor en blijven volhouden kwam ik elke keer een stapje verder. Hem meenemen naar een binnenbak om te stappen, galopperen in het bos. Tot ik op een gegeven moment een manier vond om hem alleen op te zadelen. Dat was tussen de paarden. Tot nog toe deed ik dit samen met Annemieke, maar het leek me geweldig om alleen te rijden met hem. Ik deed het zadel op en stapte naast Jasper op. Ik kon er nog steeds niet met mijn been aankomen om hem vooruit te drijven. Ik wachtte maar op wat er ging gebeuren. Hij wilde niet bij de andere paarden vandaan. Daar was het niet veilig voor hem. 

Op een gegeven moment kreeg hij wat vertrouwen en deed een paar stappen. Dat was voor mij voldoende en ik stapte af. 

We liepen alleen tegen een volgend probleem aan. Na een tijdje verzuurde Smokey tijdens het rijden in zijn spieren. Hij maakte hele kleine pasjes en kwam nog maar net vooruit. Op dat moment haalde ik de dierenarts er weer bij. Ze gaf aan dat ook dit stuk psychisch was en hij kreeg een detox kuur. Ik deed weer een stapje terug en zorgde ervoor dat ik binnen zijn fysieke grenzen bleef. Hij moest immers plezier krijgen in het rijden? Daar moet geen pijn aan gekoppeld zijn, anders waren we weer een paar stappen terug. Op een gegeven moment stabiliseerde dit en kon ik weer wat verder rijden. Het was echt aanvoelen of ik binnen zijn grens moest blijven en soms juist er net wat overheen om hem verder te helpen. Na de detox kuur ging het beter met hem.



Tijd voor een volgend plan, hoe moest ik hem nu laten lopen alleen met mij? Heel logisch…door hem aan de hand mee te nemen bij de kudde vandaan. Om vervolgens op te stappen aan het einde van de straat. De plek waar hij het bankje al kende en dan naar huis te stappen. Gelukkig kende hij het commando om te stoppen, anders werd het gevaarlijk. Een brok spanning was Smokey, maar daar gingen we…op naar huis. Stapje voor stapje. Thuis aangekomen werd hij uiteraard beloond. Dit bleven we herhalen, maar ik ging steeds verder van huis om vervolgens op een andere plek op te stappen. Totdat ik hem ver genoeg van huis had en ik hem ook de andere kant op kon sturen. Eerst alles in stap. Totdat dit veilig was voor hem en we kleine stukje konden draven. 

Hier liepen we tegen het volgende probleem aan…ik was een ruiter die ‘klassiek’ reed (dressuur, springen). Smokey is een western paard. Dus het rijden van ons werd een mix van stylen. En dat was prima. We begonnen hele tochten te maken. Zijn oortjes gingen naar voren, hij begon te proesten en te zuchten. Hij begon het leuk te vinden. Hij kwam zelfs naar het hek toe om me op te halen als we gingen rijden. Het werd tijd voor de volgende stap. Wegrijden van de kudde af. Ik stapte op bij ons huis, in plaats van opstappen aan het einde van de straat. Hij vond het moeilijk. Zijn kaak verstrakte weer, zijn lijf werd hard en er was geen communicatie mogelijk. Als ik hem vooruit dreef met mijn been ging hij naar achter. Daar was een sloot, dus niet handig. Ik bleef maar gewoon staan en wachten. Dat duurde best lang. Ik hield vol. Er is maar 1 weg en dat is rechtdoor Smokey. En daar ging hij. De volgende dag gebeurde dit weer. Omdat hij een trauma had, kon ik geen zweep meenemen. Dus tikte ik met de teugels op zijn hals. En daar ging hij vooruit. “Tadaa”, weer een knopje gevonden. Daar zit de vooruit knop dus. Op dat moment begon ik, voor hem, spannende dingen op te zoeken. Door het dorp heen, langs opvallende objecten. Om hem maar te laten zien dat hij op zijn eigen benen kan lopen en hierop te vertrouwen. Dat deed hij heel goed. Hij begon te groeien. Dat zag je niet alleen met rijden, maar dat voel je aan het hele paard. Ook in zijn uitstraling in de kudde.

Toen dit alles een plekje gekregen had, werd het tijd voor zijn eigen hoofdstel. Hij had een bij elkaar geraapt hoofdstel. Dit had ik nog liggen, maar hij maakte zulke vorderingen, daar mocht een beloning tegenover staan. Een nieuwe hoofdstel met een bijbehorend bit. Dat was weer een terugval. Net als in het begin, sloeg hij. Met zijn hoofd van onder naar boven tijdens het rijden. Hij liep scheef tijdens het draven en reageerde niet meer. Hij bokte alle kanten op. Dat deed hij sowieso veel. Af en toe was het net rodeo. Hoofd tussen zijn benen en bokken maar. Het is hem nooit gelukt om me eraf te gooien, dat scheelde weer. Gewoon doorrijden en niet kwaad worden, want dat kent hij. Vertrouwen geven, dat was het idee.

Hij mocht een nachtje over zijn nieuwe hoofdstel nadenken en de volgende dag werd het al een stuk beter. Na een week of twee werd het tijd voor weer een nieuwe stap; een western zadel. Bij een kennis van mij hadden ze een goed tweedehands zadel liggen. Samen met Jasper en Annemieke zijn we daarheen gegaan.

Het western zadel zat als gegoten. Deze keer zat ik bomvol enthousiasme, omdat ik deze manier van rijden niet ken. Dit was voor mij ook nieuw. Maar Smokey hield zijn hoofd koel en leerde me de beginselen van het western rijden.

Het zadel mee naar huis en uitproberen. Na een geslaagde testrit bij die kennis thuis was de eerste tocht in Veessen een ramp. Vreselijk bokken en blinde paniek. Hij wilde snel naar huis, maar dat mocht niet. We gingen een aantal stappen terug naar de veilige basis en bleven rustig lopen.

Op het moment dat hij ontspannen was, konden we kleine stukjes draven en gingen zijn oortjes weer naar voren. Na een rit van twee uur kwamen we alletwee bekaf thuis. Na een aantal dagen begon ook dit zadel te wennen en konden we vorderingen maken.

We zijn nu in totaal een half jaar verder en zijn training gaat door. Smokey is zo sterk als een beer. Hij is happy, heeft een groot deel van zijn angsten overwonnen. Dit werkt door bij de coach sessies die we hebben. Eindelijk zie ik de Smokey die achter zijn trauma zit. Een sterk, stabiel, dominant en ondeugend paard, die het leuk vind om samen te werken en te galopperen langs de dijken. Hij is bereid om door zijn angsten heen te gaan samen met mij, omdat hij me vertrouwd. En heel af en toe zal hij nog een bok geven, maar dan omdat hij blij is!

Wederkerigheid

Door samen zo'n reis te maken levert het ons balletwee wat op; Smokey heeft mij geleerd om in mijn eigen energie te staan en niet mee te gaan in zijn gevoel. Omdat hij anders zijn veiligheid niet bij mij vandaan kon halen. Ik moest ten alle tijden zijn leider van de kudde zijn. ernaast en als ik op hem zat. Vaak was ik ook moe als hij het zo zwaar had. Ik voelde het letterlijk door mijn lijf gaan. Zware benen, hoofdpijn, lichtflitsen. Schreeuwende mensen en beelden die hij doorgaf aan mij. Af en toe na het rijden pakte ik een stoel om naast hem te zitten. En dan dommelden we samen weg. In mijn dromen kwam hij af en toe laten zien wat hij leuk vond. Dat gingen we vervolgens samen doen. Doordat hij zijn hart kon openen voor mij, kon ik hem geven wat hij nodig had. Het borstelen is een feest, hij wijst de plekken aan waar hij graag aangeraakt wil worden. Nu heb ik een paard die tijdens het rijden mij dingen leert, nieuwe wegen opent. Het is altijd een wisselwerking tussen mens en dier. Als je open staat om oprecht kennis te maken met je paard, dan zal je ontdekken wie hij is. En wat hij te vertellen heeft, dan zal je verstelt staan wat je van hem of haar kan leren!



Smokey en Marjolijn


0 keer bekeken
Meer weten over paardencoaching, of wil je eens kennismaken?
Neem dan contact met me op!
Contact

A: de Stege 7

8194 LP te Veessen

​​

T: 06-19649931

E: vandierencoaching@outlook.com

KvK-nummer: 68340206

  • Black LinkedIn Icon
  • Black Facebook Icon

© 2018 - 2020 by Brand Fuel